Daar komen ze, mijn hart klopt in mijn keel. Zweetdruppels glijden langs mijn arm naar mijn elleboog en druppelen omlaag. Krampachtig klem ik mijn handen om de zwarte body, de vinger op het aluminiumrondje. Het zonlicht schijnt zo fel dat je de zinderende fata morgana-achtige strepen boven het asfalt ziet trillen. In de verte klinken de claxons en ronken de motoren. Daarbovenuit zwelt het gezoem van de wielen aan tot een gonzende kolkende mantra die hypnotiserend werkt. Ik zie ze komen, de fel gekleurde shirts, de glimmende gladde benen, de schoentjes strak in de pedalen. Te laat, te dichtbij, hij wankelt en rolt opzij, de greppel in. Wat zal Mart zeggen in de Avondetappe? De schaamte is heter dan gedacht.
« Vrijheid
Vrij! »
« Vrijheid Vrij! »
Communicatie, Mensen, Sport
De eerste etappe
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Vrijheid Vrij! »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Gelukkig hebben we de foto’s nog…
@Peter, Ja, inderdaad! Die zou ik wel heel graag willen zien!
Ik zou tegen Mart zeggen:
Wees duidelijk. Houd het kort. Blijf bij het onderwerp.
Goedemiddag lieve mensen, want wat is het een goede middag vandaag, mag ik dat zo zeggen? Ja dat mag ik zeggen, want de zon schijnt en het is droog. Of nou ja, droog, ik hield het amper droog, want was het spannend vandaag weer. Het zweet liep me over de rug. Zo de bil in. Wat zegt hij nu, hoor ik u denken? Wat een banaliteit! En dat tijdens de tour! Maar zo is het wel lieve mensen, de tour is wat dat betreft als het leven; afzien in de puurste vorm. Kapot gaan, en dan nog iets verder. Maar dan op een fiets, en het bloed achter je ogen rijden. Welnu, precies zo zat ik vanmiddag achter de microfoon.
Oei, was jij dat! Leuk voor het klassement, zo’n eerste etappe