Hij had met zoveel mensen de afgelopen dagen een directe band gehad. Het was heel intens. Het klikte gewoon en hij praatte maar door alsof hij iedereen goed kende. Het was herkenning, voelde hij.
Misschien wel een herkenning uit noodzaak om te communiceren nu hij even van zijn eiland af was.
Geweldige gesprekken waren het, hij voelde zich begrepen en geliefd. Hij was de spil van de avond, hij was op dreef.
Maar toen werd het weer stil. Zijn nieuwe vrienden waren weggegaan en hij voelde zich verlaten.
Hij baalde enorm. Waarom draaide toch altijd alles om aandacht? Of hij het nou wilde geven of krijgen, uiteindelijk kwam dat op hetzelfde neer
Je had er helaas altijd anderen voor nodig.


Recente reacties