Het was moeilijk haar recht in de ogen te kijken. Lang hield ik het dan ook niet vol. Mijn blik dwaalde over haar stralende lach, naar een lok die zich uit het opgestoken haar had weten te ontworstelen. Bleef telkens enkele tellen hangen bij haar vele sproeten. Voorbodes van warme zomerdagen en hete nachten. Om dan weer terug te gaan naar die felblauwe ogen. Uitdagend keek ze de toekomst tegemoet. Alle onzekerheid was verdwenen. Ze was tot wasdom gekomen. Had zich weten te ontworstelen aan de benauwende greep van een streng-religieuze opvoeding. Puur, naturel. Onbevreesd en geloof in eigen kunnen. Dat kenmerkte haar nu. En ze was hopeloos verliefd. Gelukkig. Nog eventjes dan toch.
Bedrukt sloot ik het oude fotoalbum.
« Mijn ‘Snoopy’ moment
Boodschap met een boodschap »
« Mijn ‘Snoopy’ moment Boodschap met een boodschap »
Communicatie, Liefde, Mensen
Confrontatie
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Peter Pellenaars of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Mijn ‘Snoopy’ moment Boodschap met een boodschap »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
[…] Ook gepubliceerd op http://www.120w.nl […]
De lente is van alle tijden, mooi!
[…] tegen. Het is een kort verhaaltje van precies 120 woorden. Dat was de uitdaging van de website 120w waar ik een tijdlang regelmatig aan mee heb gedaan. Totdat het een kunstje begon te worden. Met wat […]