Wat een drukke rotdienst was dit geweest. Hij had geen oog dicht gedaan. Gedoe met opnames, gedoe op afdelingen, gedoe op de SEH, gedoe aan de telefoon. Kortom gedoe. Nu zat hij aan het hoofd van de grote tafel. De zaal was gevuld met uitgeslapen collega’s.
Hij was aan het overdragen. Meestal een verplicht nummer, waarbij de dienstdoende plichtsgetrouw opdreunt wat hij/zij heeft gedaan en waarbij de rest wazig voor zich uit staart. Maar vandaag had hij het gevoel dat men oplette. Sterker nog, de meeste collega’s hingen aan zijn lippen. Hij was tevreden. Groot was de teleurstelling toen hij bij het verlaten van de zaal opving dat men het maar een suf verhaal vond; hij was het moffelwoord vergeten.
En zo zitten we geen dag meer zonder woord(en). Gaaf!
Leuk, Frank!
En weer een nieuw fenomeen ontdekt: moffelwoord.
Nb. Ik las jouw titel eerst als ‘moffelmoord’. Vraag me niet waarom. 🙂
Ha Nel, dankje 🙂
‘moffelmoord’ klinkt minstens zo interessant 😉 (En ik vermoed dat we daar deze week nog van gaan horen … )
Goed geschreven, en een geweldig initiatief!
Leuk stuk! Mag wat mij betreft weekwinnaar worden.
Dank Ewald 🙂 maar de week is nog jong! (En we moeten nog horen over de moffelmoord!)
Ik sluit me aan bij Ewald. Sterker nog. Ik lever niet deze week. Als ode ook aan de Golden Globes verkiezing. Met als grote winnaar de prachtige serie: Big little lies. Niks wegmoffelen!