Opeens was het er. Quilten. Mijn oma had geen idee dat het zo heette. Ze deed dit al jaren. Nu kon ze alles krijgen, overal om nog meer te maken. Ze beloofde voor iedereen een quilt te maken. Ik moest er niet aan denken. Vreselijke, onaantrekkelijke dekens van restafval.
Iedereen krijgt er één.
Zo hulpvaardig als ik was zorgde ik ervoor dat, wanneer er weer een quilt af was, deze bij vooral andere familieleden en vrienden kwam. Toen kwam de dag dat ik haar huilend aantrof. Het lukte niet meer. Haar vingers deden pijn. Waarom ze huilde? Niet vanwege haar vingers. Ze had nog steeds geen quilt voor mij gemaakt. Ze is dood en ik huil. Ik heb geen quilt.


Nou, ik huil spontaan met je mee.
<3 Die oma had haar kleindochter gewoon helemaal door. (En dat was misschien wel een serieuze reden om voor te huilen…)