“Menigte betekent onwaarheid,” schreef de filosoof Søren Kierkegaard. Anders gezegd: “Om de waarheid te ontdekken wordt vereist: afzijdigheid van de kudde.”
Voortgedreven door de kudde kan het schaap zijn eigen geblaat niet meer onderscheiden van de rest. Als het schaap de kudde verlaat, moet het eerst wennen aan zijn unieke stemgeluid. Als de bescherming van de kudde ontbreekt, is het koud en eenzaam.
Maar de zoektocht naar grazige weiden en stille wateren wordt ruimschoots beloond.
Het schaap voelt zich bevrijd van het luide, eentonige geblaat van de groep.
Dan rest het verlangen de kudde weer op te zoeken. En te hopen dat er meer schapen hun eigen weg hebben gevonden.
In de veelkleurige gemeenschap is er aandacht voor de enkeling.
En er wordt wat afgeblaat tegenwoordig, kom daar maar eens bovenuit…
@Nel: ik ben een fan van Kierkegaard geworden, door jouw heldere uitleg, dank!
Wat leuk, Lisette. Ik hoop maar dat ik Kierkegaard goed interpreteer. 🙂
Mooi. Mooie metaforen ook.
Dank je, Levja.
Ook mee eens. Met deze kanttekening, van Heidegger. De wetenschap houdt zich uitsluitend bezig met het onderzoeken van de zijnden en ontnemen de mens daardoor het zicht op de vraag naar het Zijn zelf (zijnsvergetenheid). Heidegger wijst daarom de wetenschap af, en richt zich tot de poëzie (Hölderlin, Stefan George). Ik bedoel maar. Maar eigenlijk wisten we dat allang. Toch? En jij doet het al. Poëtica. 😉
Bovendien is in de poëzie alles waar. Mocht er überhaupt een waarheid bestaan. Buiten de mijne uiteraard. 🙂
Mien, dank je wel voor je waardevolle kanttekening.
Ik ben heel intuïtief te werk gegaan met mijn interpretatie. Meer poëtisch dan cerebraal, al werkte ik wel naar de slotconclusie toe.
En nu blijkt dat ik daarbij Heidegger als “medestander” heb. Dat is toch iets om blij van te worden. 🙂
In de pocket, zeg ik dan. 🙂
Ga nooit geheel op in de kudde. Je betaalt daar soms wel een prijs voor.
Jazeker, een hoge prijs soms, weet ik helaas uit ervaring.
Dank voor je reactie, José