Niemand wist hoelang het meisje er al zat. Ik zag haar voor het eerst op een zaterdag in mei. Ze droeg een rode jas en had de capuchon over haar hoofd getrokken.
De golven hadden schuimkoppen en sloegen tegen de rots waarop ze zat. De regen striemde in haar gezicht. Mensen hadden naar haar geroepen, maar ze antwoordde niet.
Men begon te wennen aan haar aanwezigheid. Elke avond als de schemer intrad, ging ze weg om de volgende morgen terug te keren.
Het werd zomer, herfst, winter en nog steeds zat ze er.
Op een lentemorgen is haar plek plotseling leeg. Ik voel een vreemd soort gemis.
Wie beschermt me voortaan tegen weer en wind en kijkt voorbij de horizon?
Mysterieus, Nel. Als we iets maar vaak genoeg zien, dan beginnen we het gewoon te vinden zonder ons nog te verwonderen zoals alleen kinderen dat kunnen. Pas als het weg is valt het ineens weer op.
Mooie interpretatie, Niceway.
Dank voor je reactie
Mysterieus meisje @Nel, juist omdat ze niks zegt en haar aanwezigheid vertrouwd aanvoelt
Prachtig kort verhaal. Verstild, maar ook droevig en triest. Moest denken aan het meisje in het rode regenjasje uit de heftige film met hoofdrolspeler Donald Sutherland. Ben even de naam van de film kwijt. Weet het weer. Don’t look now.
<3
Mien, dank voor je mooie reactie en voor je treffende associatie.
Dank je wel, Lousjekoesje!
Een verhaaltje met veel inhoud
Mooi compliment, Levja.
Dank!
@Nel: mysterieus, dat is zeker. Mooi ook. Maar de vraag die op het einde wordt gesteld zou bij mij een andere vraag zijn. (Hoe weet je dat het meisje er zat om je te beschermen terwijl ze met niemand praatte?)
Nele, dat kun je niet weten. De hp beleefde haar afwezigheid -met terugwerkende kracht- op deze manier. Het meisje op de rots was voor haar een symbool van bescherming maar ze bood ook uitzicht op meer dan haar beperkte leefwereld.
@Nel: het blijft een mooi stukje. Ik ben benieuwd naar het hele verhaal… 🙂
Nele, ik houd je op de hoogte. 😉