“Moet ik deze opdracht echt uitvoeren?” vraagt Limme.
“Je hebt geen keus,” antwoordt zijn chef.
Met de verstuiver in zijn tas loopt hij de fabriek uit.
De geur van het parfum dringt zijn neus binnen.
Hij loopt op straat en heeft het gevoel, dat de mensen hem nakijken. Hij hoort ze snuiven.
Hoe kan hij ongehinderd het pand binnengaan?
Als hij de plaats van bestemming heeft bereikt, kijkt hij om zich heen. Niemand te zien. Hij opent de deur en loopt door de lange gang regelrecht naar haar kamer.
Ze zit achter haar bureau. Nog voordat ze iets kan zeggen, pakt hij de fles en spuit.
Ze herkent de geur uit duizenden.
“Ik weet wie je heeft gestuurd,” stamelt ze.
Spannend!
Er schuilt een hele (liefdes-) geschiedenis achter deze korte passage: ‘ze stamelt’.
Het ongemak van de boodschapper geef je zonder (veel) woorden weer. Mooi.
Mooi voorbeeld van show, don’t tell, Nel. (rijmt nog ook ;-))
Mooi geschreven Nel, ik zie de scène helemaal voor me!
Marlies, dank voor je reactie.
Alice, je verwoordt het mooi. Dank je wel,
Levja, dat is een groot compliment. Bedankt.
Frank, hartelijk bedankt.
spannend en vol suggestie