Eigenlijk zou ik nooit zo laat alleen over straat lopen. Maar het is een klein stukje en ik vond het overdreven om iemand te vragen mij thuis te brengen. Ik snij af door het steegje om zo snel mogelijk thuis te zijn.
Ineens wordt mijn weg versperd door een donkere gestalte. Meteen voel ik mijn hart bonken in mijn keel. Ik kijk om me heen, maar zie natuurlijk verder niemand. Wat dacht ik wel, door dit steegje te lopen in het donker?
Langzaam deins ik achteruit. De man heeft iets in zijn hand, een wapen?
‘U heeft mij niet gezien,’ klinkt zijn zware stem. Behendig klimt hij via een regenpijp het dak op. Zijn rode mantel zwaait achter hem aan.
Pure armoede. De crisis heeft de Goedheiligman van zijn paard beroofd. Triest heel triest. Je hebt de oude man toch zeker wel even een handje geholpen? Of was het een cameo? Een jonge vent (lenig, behendig). Mooi stukje met spannende opbouw. Suikerhartje van mij. Lag nog op de grond, uit de zak gevallen.
Leuk en goed beschreven. Het is kort, maar het kan nog korter. ‘Meteen voel ik mijn hart bonken in mijn keel’ wordt dan ‘Mijn hart bonkt in mijn keel.’ Het woord ‘natuurlijk’ in de volgende zin kan weg.
Leuk en goed beschreven. Het is kort, maar het kan nog korter. ‘Meteen voel ik mijn hart bonken in mijn keel’ wordt dan ‘Mijn hart bonkt in mijn keel.’ Het woord ‘natuurlijk’ in de volgende zin kan m.i. weg.
Het is dubbel geplaatst, maar de site trok zich niets aan van de opdracht om er een te verwijderen.
Bedankt voor de reactie & hart Mien!
Bedankt voor de tips Fons. Dat kan inderdaad, al vind ik de woorden niet overbodig. Aangezien ik geen andere woorden nodig vind om het tot 120 aan te vullen, laat ik het voor nu zo 🙂