De therapeut loopt zijn kamer binnen, pakt zijn aantekeningen, vult de doos met tissues en gaat zitten. De stoel tegenover hem is nog leeg. Even later komt ze binnen. Ze zwijgt een uur lang. Bij de deur zegt ze: ‘Dat werkt dus niet.’
Hij blijft achter en staart naar de lege bladzijde op zijn schoot.
De regen weent langs de ramen. Ontelbare tranen zijn er gevloeid in deze kamer. Vele dozen met natgehuilde tissues zijn uiteindelijk bij het vuil beland.
Hij staat op. Het is genoeg geweest. Hij pakt het familieportret van zijn bureau en smijt het aan diggelen. Hij zet het raam open en gooit de tissues één voor één in de regen. Langzaam dwarrelt de witte wolk omlaag.
Mooi.
Dank je, Levja.
Wat een bijzonder stukje en weer zo mooi, beeldend geschreven!
De therapeut begreep mij niet.Of: Ik begreep na een gesprek dat ik de therapeut niet nodig had.Of: de vent/vrouw wou mij met opdrachten aan het werk zetten. Wie wordt er nou betaald om voor MIJ te werken?
Soms blijkt de spiegel die de therapeut voorhoudt om te lachen, soms om te huilen, soms om wanhopig te worden.
Mooi portret!
Hartje!
Met vriendelijek groet,
Chris
Wat een mooie zin: De regen weent langs de ramen.
Ik mag graag ‘gewoon’ schrijven maar af en toe rolt er een zin voorbij die ik niet snel zal vergeten. Mooi geschreven.
@Irma, @Chris en @Corine bedankt voor jullie reacties.
Ik schreef dit stukje in de bus op weg naar huis: het regende, de woorden kwamen vanzelf. Nu ik het lees, lijkt het, alsof een ander het verhaal schreef. Heel apart.
Erg mooi, Nel, heel subtiel! <3
Bedankt Bart!
@Nel, heb je aan de optie ‘de ramen wenen’ gedacht? Los van het aantal woorden.
@Mili Nee niet aan gedacht. Jouw zin is iets directer.
De zin die er staat kwam het eerst bij me naar boven en past meer bij de stijl van het geheel.
Een verhaal dat binnenkomt…. <3
Dank je, Anne-Jo.