Vanaf het moment dat een van de aanwezigen de grote grijze kliko in het midden van de ruimte had omgekeerd was het een complete chaos in de aula van het verzorgingshuis. Een tiental mensen vliegt gestrest de ruimte door. Iedereen schreeuwt door elkaar heen om boven het geluid van ritselend papier uit te komen. Na een klein uur liggen overal witte stapeltjes en keert de rust enigszins terug. Er wordt driftig geteld, nogmaals geteld (nog driftiger) en gerekend (bijna furieus). De slecht geventileerde ruimte is inmiddels bloedheet en het zweet staat allen op de voorhoofden. Dan blijkt er iets niet te kloppen en begint men gedreven opnieuw. Tot alles klopt. Onder de motorkap van de democratie: chaos, gedrevenheid en kakofonie.


Stemmig!
@Frank, goed stuk en goed geschreven. Mooie opbouw van het verhaal. Waar gaat dit verhaal heen, denkt de(ze) lezer, en de laatste zin geeft daar een duidelijk antwoord op.
@Frank, goed geschreven. Fijn die balans in je stukje. Mooi afgerond verhaal.
Ik heb een keer verkiezingen voor een OR in een klein bedrijf mogen organiseren. Heel erg herkenbaar!
Leve de chaos, de gedrevenehid en de kakofonie!