‘Begin maar’. Ze kijkt me niet-begrijpend aan. ‘Waar moet ik beginnen?’ Ik kijk haar niet-begrijpend aan. ‘Hier’. Ze kijkt me niet-begrijpend aan. ‘Waar is hier?’ Ik kijk haar niet-begrijpend aan. ‘Hier’. Ze kijkt me niet-begrijpend aan. ‘Hier kan overal zijn, het vel is leeg pappa’. Ik kijk haar begripvol aan. Ze heeft een punt. ‘Dat is waar. Zoek jij maar een mooi begin uit’. Ze kijkt me begripvol aan. ‘Dan begin ik…’ Ze zweeft besluiteloos met haar groene kleurpotlood boven het witte papier en laat het dan met een ferm gebaar neerkomen. ‘HIER! Het gras wordt groen, de zon geel en de lucht blauw. De vogels zwart en het huis…’ Ik zie haar beginnen en zie dat het goed is zo.

Eenvoudig en tóch leuk. 😉
Dank u wel!