Ik voel me een beetje misselijk.
Dat begon toen ik las over Australische dj’s die een grap uithaalden met twee verpleegsters.
Nou eigenlijk een paar dagen erna: een van de verpleegsters kon de weelde van de ‘prank’ niet aan en pleegde zelfmoord.
Nou eigenlijk gisteren: De dj’s zijn ontslagen: alsof de dj’s zichzelf niet misselijk voelen van al dit gedoe, krijgen ze nog een trap na.
Nou, het begon pas echt vandaag. Want prins William maakt dit keer een grapje over misselijk: “Ze zouden het ‘de hele dag en nacht misselijkheid’ moeten noemen”
En inderdaad: ik ben eigenlijk altijd misselijk van die twee koninklijke kasplantjes, wiens misselijkmakende zwangerschap inmiddels een dode en twee ontslagen door een mislukte grap heeft opgeleverd.
“Ik voel me …”
Jezus, wat een armzalig begin van een 120-stukje, hopeloos, en ook de rest is bullshit. Het is schrijven zonder enige vorm van zelfreflectie. Gewoon primair typen in een opwelling. Nou, nou, nou. Als je voor ogen hebt om nieuwe bezoekers van 120w meteen af te schrikken, dan lijkt me die opzet geslaagd. Terwijl je zoveel beter kan, getuige de juweeltjes die je soms hebt geproduceerd. Maar we weten het, kwantiteit staat hoger in je vaandel dan kwaliteit. Een dag zonder stukkie is slapen zonder kruik.
Zo Fons, kon je niet slapen en heb je daarom je frustraties maar even ‘en plein publique’ geventileerd? Jammer hoor. Ik krijg bijna last van plaatsvervangend schaamtegevoel.
@DeFrysk dit vind ik niet een leuk stuk om te lezen.
Bij uitzondering vond ik dit geoorloofd. Zie het schrijversforum. Een stukje beginnen met ‘Ik voel dat…’, na alle discussie over het ik-verhaal, voelde als een bal die teruggekaatst mocht worden.