Prinses Jula wilde met een gewone man trouwen. Negen prinsen liet zij een blauwtje lopen. Toen bedacht de koning een list. Hij vroeg ene prins Adam, die om de hand van zijn dochter kwam, zich te vermommen als glazenwasser. De knappe Adam lapte de ramen van het paleis of hij nooit anders deed. Hij trok de aandacht van Jula. Ze werd stapelverliefd op de ramenzemende adonis. De koning gaf met gespeelde tegenzin toestemming voor een huwelijk. Na de huwelijksvoltrekking vertelde Adam dat hij van Koninklijken bloede was. Woest was Jula. Ze bevroor terplekke en werd ijskoud. De ijzige kou die zijn vrouw afgaf, bekoelde toen ook Adams liefde voor haar. Tot onder nul. Het paar leefde nog lang en ongelukkig.

Je bent niet in de war met het thema van de 120wedstrijd van vorig jaar rond deze tijd?
Ben niet in de war; vorig jaar leefden ze lang en gelukkig, dit jaar is het allemaal wat triester met de dystopie, dus ontbreekt nu het happy end.
@Ees, hier herken ik het wedstrijdthema niet in.