De sombere dag verglijdt,
als drie aapjes verdwijnend in de voortschuifelende nacht:
stom voor lijden, doof voor wanhoopsnijd,
blind voor het misbruiken van een macht.
Het was niet anders lang geleden.
De stommen leerden nooit spreken.
De blinden zagen nooit te lezen.
De doven hoorden nooit medeleden.
Sombere gedachten zijn het deel
van de wereld, net als blije.
Die maken alles tot een tekort aan veel
voor gevangenen en voor vrijen.
Er is geen nood aan actie,
maar wel aan toegeeflijkheid.
Er is geen gebrek aan reactie
al kreunt die van halfslachtigheid.
In een wereld van toneel-illusie
die onverbiddelijk wordt geleefd en beleefd
blijven enkel wormstekige planken over als allusie,
voor een auteur, zolang die iets uit te beelden heeft.
« Rozengeur en maneschijn
Kleinporig kaalkopje »
« Rozengeur en maneschijn Kleinporig kaalkopje »
Poëzie
Sombere dagen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Jozef Faucompret of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Rozengeur en maneschijn Kleinporig kaalkopje »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties