Vannacht heb ik gedroomd, dat ik de weg kwijt was. Ik liep en ik liep, ik wist heg noch steg.
Ineens dook een schaduw op. Ik vroeg: “Kunt u mij de weg wijzen?”
“Ga weg” zei de man met bivakmuts. “U overvalt mij. Loop heen.”
En weg was hij.
Een stuk verder gedwaald, ontwaarde ik een stilstaande politiewagen. Ik tikte tegen de ruit aan, die vervolgens automatisch naar beneden ging.
Ik zei: “Ik ben de weg kwijt.”
“Dan moet u naar het bureau gevonden voorwerpen, mevrouw.
Wij zijn de padvinderij niet. Zoek en gij zult vinden.”
Met hangend hoofd en versleten voeten, sjokte ik verder. De weg kwijt, mezelf verloren.
Vraag en antwoord sluiten voorgoed niet meer op elkaar aan.
@Levja, een bijzondere benadering van het wedstrijdthema
Bedankt @Ineke Wolf