Gisteren, op Spaanse les.
Eindelijk had ik besloten om al die boekenkennis eens om te zetten in het mij-zo-bekende gestuntel in een taal die je niet kent.
Als voormalig docente Frans heb ik hier mijn portie wel van gehad.
Dus daar ging ik.
“Hola, Marion, cómo estás?”
“Uh…., uh…., uh…. Estoy bien, gracias.”
(vreselijk, eerste klas, dat mocht je toch wel weten!…)
“En dan gaan we nu op vakantie. Wat nemen we mee? Een koffer! Marion?”
Ze kijkt me afwachtend aan.
En écht, zo ging ’t….: ik keek haar aan, er klikte een klepje in mijn geest open en, met een grijns van oor tot oor, zei ik:
“Una maleta.”
« De laatste zomer
Motorrijden »
« De laatste zomer Motorrijden »
Communicatie
La maleta
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marion Geisler of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« De laatste zomer Motorrijden »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties