Twee weken geleden noemde Joris Luyendijk in de jubileumuitzending enkele eigenschappen van de ideale zomergast. Micha Wertheim scoort goed op criteria als ziekte (kanker) en excentriciteit en lijkt een goede keuze geweest. Inderdaad, anders dan bij Vrienten, voerden Wertheim en (licht minachtend) Leyers een gesprek.
Humor en Joodse identiteit als rode draad. Gaandeweg openbaarde Wertheim een (protest)smaak voor VPRO-fragmenten (“lekker goedkoop!”). Wertheim vindt hedendaagse televisie vaak “te gezellig” en “te weinig ongemakkelijk”. Dus cabaret en ongemakkelijke keuzefragmenten. Waarna deze keurig werden genuanceerd. De avond werd daardoor toch vrij makkelijk, ook voor Leyers, en verbazingwekkend politiek correct voor een Zomergast die enkele jaren geleden nog een gehandicapte het theater uit pestte (“ik wil altijd alles vrolijk oplossen”). Wertheim is mild geworden.
En mild is dus saai?
Niet per se. Het was een redelijke tv-avond. En zeker niet zo saai als Vrienten vorige week. Maar hij was niet zo ‘ongemakkelijk’ als Wertheim aangaf te willen en er had denk ik meer in gezeten als Leyers (niet zo geremd door een gebrek aan interesse in zijn gast) dieper was gegaan.
Tot nog toe waren de zomergasten niet degenen die bij Leyers het vuur deden branden (en daarmee bij de kijkers). Het plus van Vrienten was de aandacht voor poëzie, de betekenis van klank, de Neanderthaler (evenwel zonder duiding) en Once Upon a Time, maar hij werd daarmee niet de man waarmee je een avondje zou willen stappen. Bij Wertheim werd het spannender, al bleef er iets ongemakkelijks tussen de gesprekspartners, die streden om de regie van de avond (als kijker wil je dat niet weten).
[…] Jolande Withuis in Zomergasten5 augustus 2012 | 120w | Frank | 0Na de ‘jonge’ Wertheim (dit jaar de enige onder de 60!) vervolgde Zomergasten haar bejaardenparade met de vrij onbekende […]
[…] Recensie Micha Wertheim in Zomergasten […]