Ik heb een hartgrondige hekel aan verjaardagsfeestjes van collega’s, omdat ik met hen ‘gezellig’ moet borrelen, terwijl we elkaar de volgende dag, evenals de dag ervóór, hooguit met een hautain knikje bejegenen. Alsof er geen party heeft plaatsgehad.
Neem alleen al dat stijve meisje van de receptie, normaliter ingepakt van kuit tot kin, nu ineens gemetamorfoseerd tot een sexy rolmodel met haar ultrakort, leren rokje, het bijna alles onthullende decolleté en de haren nonchalant loshangend tot halverwege haar rug.
Het afdelingshoofd put zich uit in nauwelijks verstaanbare oneliners en de schreeuwers storten hun oorverdovende geluidsgolven over de rest van de aanwezigen die tenslotte noodgedwongen er het zwijgen toe doet.
De volgende ochtend is alles weer bij het oude. Lekker rustig!

Ik vind ‘party’ echt een draak van een woord.
Ik ook. Vandaar de titel: twee drakerige woorden.