Ze heeft geen stem
Ze kan geen woorden vinden
Haar tong is uitgerukt
Haar ogen zijn leeg
Haar gezicht gebutst
Haar lijf doet pijn
Haar ziel voelt zwaar
Al jaren…
Ze heeft geen stem
We horen haar niet
We zien dat ze praat
We luisteren half
Ze lijkt verstijfd
We kijken om haar heen
Als we haar niet zien
Bestaat ze niet……
Ze heeft geen stem
Ze heeft geen gezicht
Ze heeft geen thuis
Ze heeft geen recht
Ze is er niet, da’s beter zo
Wie niet bestaat
Vraagt ons ook niet
Om voor haar te spreken….
mooi….
Stil.
Gaat dit over een zo’n smerige altijd in de weg zittende basejunk die voor de Appie zit?