Middels dit stukje neem ik afscheid van eenieder op deze site. Binnenkort emigreer ik namelijk naar de maan. Ik zal daar een radiotelescoop gaan bedienen en als tegenprestatie krijg ik gratis kost en inwoning.
De reden voor mijn vertrek is dat de blauwe planeet simpelweg niet goed past bij mijn activiteitenpatroon. (Zonne)dagen van vierentwintig uur zijn voor mij echt veel te kort. Een etmaal op de maan duurt bijna een maand. Ik zal er weliswaar veel langere periodes moeten slapen, maar dan kan ik ook langer zonder pauzes van al mijn bezigheden genieten.
Dus ik wens alle schrijvers van 120w, zowel de plezierschrijvers als degenen die zichzelf heel belangrijk vinden, nog minstens 120 jaar veel schrijfplezier toe.
Adieu en vaarwel.

Je klinkt heel definitief, Cesar. Je draait er niet omheen. Hopelijk denk je nog aan ons als de maan om de aarde draait. Volgens mij om de 27 dagen.
Graag wens ik je alle goeds en alle liefs toe.
Ik wens je alles wat je mij ongetwijfeld ook toewensen zou!
Succes met je nieuwe baan!
Dag Cesar, behouden vaart naar daar.
Straks kan ik dus eindelijk met zekerheid zeggen dát er een maanmannetje is, en wie het is! Wie weet kan een schrijfsel van jou ons via Melkweg of pleiaden nog bereiken… het ga je goed!
@Cesar: je gaat naar de maan…en komt weer terug, dat weet ik zeker.
Voor in de tussentijd: dank voor al je schrijfsels en reacties op onze schrijfsels.
Je laat me wel met een vraagteken achter; wie zijn die plezierschrijvers en wie behoren tot die andere categorie?
Nou, daar ben ik weer. Terug op aarde. Een ervaring rijker en een illusie armer. Toen ik op de maan landde moest ik logischerwijs mijn paspoort aan de maanautoriteiten tonen. Ik werd onmiddellijk in een gevangeniscel gestopt en de volgende dag in de eerste de beste raket terug naar de aarde gestuurd. Volgens de uitzettingsdocumenten die ik meekreeg omdat ik een veiligelander ben. Het tonen van mijn driejarig contract hielp ze niet van de idee-fixe af dat ik een invasieve gelukszoeker zou zijn.
Gelukkig mag ik de komende tijd van een das die ik ooit uit handen van illegale jagers heb gered, in hun dassenburcht wonen. Het is er droog en warm en de wifi werkt prima.
@Lisette. Hoe belangrijk iemand zichzelf vindt, bepaalt ie uiteraard zelf. Een ander kan hooguit een vermoeden hebben, aan de hand van bepaalde indicaties.