De Straat van Hormuz ligt er verlaten bij. De lichten zijn uit. Niemand onderweg. Alle kroegen gesloten en alle betere stuurlui zijn te bed. Het water oogt rustig en de nacht voelt als een warme deken. De kou lijkt uit de lucht. Maar niets is minder waar. Midden in de nacht begint het schipperen opnieuw. Het vliegdekschipperen. Wie mag het eerst doorvaren, oversteken, ertussenuit peren? Het luchtruim begint opnieuw te ronken. Straaljagers prikken door luchtballonnetjes heen, schieten drones aan flarden. Ze ontploffen vlak boven de waterspiegel. Matrozen schrikken wakker. Ze kunnen maar niet wennen aan de stille hete oorlog. Nog hoeveel dagen moeten ze nog dobberen en tobben? Alle spelletjes zijn onderhand gespeeld, kaarten zijn allang geschud. Patience is doodop.

Recente reacties