Begin er nooit aan. Zelf een schouw slopen. Slopend de uitvoering. Ondanks de juiste hulpmiddelen kostte het mij een zee van tijd. Breekhamer, sloophamer, beitel, het kwam er allemaal bij kijken. Net als de buurtgenoten. Moeder wat was het heet. Al snel gingen de eerste kledingstukken uit. Ik voelde de ogen van mijn vriendinnetje op de rug prikken. Het zout prikte stevig mee. De kamer begon zich langzaam volledig met stof te vullen. Ook op mijn rug. Het stof bleef hangen tussen mijn weelderig rughaar. De natuur had bepaald dat mijn gebrek aan borsthaar ruimschoots gecompenseerd zou worden door rughaar. Het kriebelde vreselijk. En dan het puin afvoeren. Tien volle kruiwagens! Het bleek een lompe schouw. De woonkamerruimte verdubbelde bekant.

Recente reacties