Hobby’s, groots genieten in goede tijden: mijn hart maakt een vreugdesprongetje.
Wanneer het wat minder gaat, is dat effect er niet. Mijn inkt droogt op, ik heb geen zin in zware verhalen. Zelfs een film kijken kost me teveel.
Eén liefhebberij dringt nog wel door in mijn breekbare brein: ik hoor nog steeds vogelgeluiden.
Ik kan stilvallen als het geroffel van een specht bedrieglijk dichtbij klinkt. De roep van een koolmeesje in broedtijd bereikt mij wel. Ik glimlach om het winterkoninkje dat mijn pad kruist, net zo verbaasd als ik.
‘Let eens op de vogels. Die maken zich geen zorgen over wat zij moeten eten (…)’, zei iemand ooit, heel lang geleden.
Een hobby met levenslessen. Leren wegvliegen van zwaartes.
« Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie
Maas »
« Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie Maas »
Column, Maatschappij, Mensen, Natuur
Onder de vleugels
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie Maas »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Lisette. Je conclusie is de kers op de taart.
@Cesar: ik heb nog heel wat vlieglessen nodig, vrees ik
Het nestkastje aan de muur is weer gevuld! Verleden jaar hebben ze me links laten liggen maar dit jaar is Mees weer terug, tot mijn genoegen!
Tja … ook bij vogelspotten kan het misère zijn. Met mijn verrekijker standbye kijk ik koolmees eersteling uit de kast. Met zijn volgevreten buik padt ie net door het gat … om vervolgens meteen te worden opgevreten door eenbekster … de natuur … hoe wreed. En paps maar piepen … Op naar het volgende nestje bouwen.