Veel zaad had toch zijn weg gevonden. Het huis werd te klein. Verhuizen? Geen denken aan. Een uitbouw? Nee, stapelbedden. Eén gezamenlijke tv, leren onderhandelen wie wat op een bepaalde tijd mocht zien. De ‘huiskamerdebatten’ waren fel, als voorzitter besliste hij dat er naar voetbal werd gekeken.
Het zaad is ontkiemd en uiteindelijk geoogst door schoondochters en schoonzoons. Nu is het huis met achtertuin weer te groot, volgens de op doorstroom gerichte gemeente, die de nutteloze, oudere inwoner schuldgevoel aanpraat. De ‘alleraardigste’ brief gooide hij gelijk in het gemeentearchief. Het bezoek van die glijer van een gemeenteambtenaar – ‘het is hier keurig en netjes’ – heeft hij net als destijds met meneer pastoor, keurig netjes opgelost: ‘U komt er zelf wel uit?’
Recente reacties