Er zijn verhalen die in onze familie rondgaan, en die je als kind heel gewoon vindt. Pas later komen de vragen. Helaas leeft mijn vader niet meer. Dit is dus mijn verhaal van het verhaal.
Mijn vader was na de Tweede Wereldoorlog eenentwintig geworden. In die periode werden in Nederlands jongens geworven om de opstand in Indonesië de kop in te drukken. Een eerdere vredesmissie door een Kamerlid was mislukt.
Mijn vader werd opgeroepen zich te melden. Ik weet niet of hij principieel niet wilde of dat hij vooral niet weg wilde uit zijn geboortedorp. Beide kanten zijn goed voorstelbaar. Hij liet zich afkeuren. Hem is een oorlogstrauma bespaard gebleven.
Hoe zijn leven anders was verlopen, vertelt het verhaal niet.
« Vredesmissies (B): Lieve vrede
Oorlogspad »
« Vredesmissies (B): Lieve vrede Oorlogspad »
Column, Familie, Maatschappij
Verteld
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Vredesmissies (B): Lieve vrede Oorlogspad »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Bijzonder dat je dat vertelt.
Ja, als, als… Dan bestond jij misschien niet…
– Nederland
@Lousjekoesje: dankjewel. Ja, gek is dat hè, hoe je leven lopen kan.
Dergelijke verhalen gaan bij ons niet rond terwijl mijn ouders ook tijdgenoten waren. Waarschijnlijk was de manier van nieuws ontvangen ook compleet anders.
@Luc: ja, het is niet voor te stellen hoe onze ouders (niet) geïnformeerd werden.
Verdwalen in oorlogstijd. Van alle tijden. Mijn opa drukte gelukkig ook zijn snor.
@Mien:hoe fijn voor hem en zijn nageslacht