Mijn collega gaapt recht tegenover me. De vergadering is echt wel interessant, maar ik kan ook amper mijn ogen openhouden. Precies als mijn gezicht zich verwringt in een onderdrukte gaap, kijkt de manager mij aan. Oeps. Hij schiet in de lach.
‘Ben ik zo saai, jongens?’
‘Sorry, slaaptekort. De kleine was de hele nacht aan het huilen,’ legt Corien uit.
‘Sorry, het was het feest van het jaar. Ik moest erbij zijn. Ik snap niet waarom ze dat op een zondag plannen.’ Dat was de nieuwe stagair. Hoe heet hij ook alweer? Jay? Jake?
De manager kijkt naar mij. ‘En wat heb jij voor excuus?’
‘Tja, ik was een serie aan het bingen. En toen was het ineens vier uur.’


Hoi Inge,
Leuk verhaal. Iedereen is lekker eerlijk.
@Inge: ik zie je verwrongen gezicht voor me, je kaken op elkaar houden is een hele klus.
Bedankt Lousje & Lisette!
Idd allemaal eerlijke collega’s! Soms heb je van die vergaderingen… Dus je hebt je van Netflix’ vraag: ‘Ben je nog steeds aan het kijken?’ ook niets aangetrokken 🙂
Bij het lezen van je openingszin denk ik dat ‘Mijn collega recht tegenover me gaapt.’ beter loopt.