Vallen en weer opstaan is niet voor ieder kind vanzelfsprekend. En zeker bij Jessica voltrokken de processen van liggen naar opkrabbelen niet zonder drama. Bij de minste of geringste verwonding zette zij het op een krijsen. Pleisters, kusjes, snelverbanden, Jessica’s moeder en juffen haalden alles uit de kast om het buitenproportionele gegil in te dammen. Haar moeder had hoop gehad dat Jessica over deze aanstellerij heen zou groeien. Deze bleek ijdel.
Jessica voelt zich niet serieus genomen in haar pijn en verdriet en kan zich moeizaam staande houden in de maatschappij. Met haar enige talent, huilen op commando, is geen droog brood te verdienen.
Groot was gister haar geluk toen zij stuitte op een vacature voor haar droombaan: ‘Lotusslachtoffers gezocht’.
Dag Alice, ik heb lotusslachtoffers opgezocht. Ik had er nog nooit van gehoord. Goed dat dit bestaat.
Ah, jij was door het themawoord ook aan lotusslachtoffers gaan denken 😉 Leuk stuk, goede roeping voor zo’n meisje 😉
@Levja, ja dat ben ik met je eens! Ik meen dat zij een grote hulp zijn bij diverse calamiteiten-oefeningen, van ‘kleine’ ongelukjes totaan grote verkeersrampen (iets waarvan je hoopt dat er alleen maar in geoefend hoeft te worden.)
@Inge, ja was het eerste wat in mij opkwam 🙂
Ja, ik had al van Lotusslachtoffers gehoord, en ook meegemaakt bij mijn EHBO-opleiding. En huilen op commando…is erg pittig. Als je dat kunt, petje af.
Tja Luc, ieder zo zijn of haar kwaliteit. Ik kan het ook niet en heb geen aspiraties in die richting. Gelukkig de meesten van ons niet!
@Alice: leuke vondst! Was er geen papa om haar te troosten etc…?
Jessica liet zich niet makkelijk troosten, niet door papa’s of mama’s, daarin maakte zij geen onderscheid. Het drama was altijd sterker…