In een tijd dat mensen gaan letten op uitgaven wordt echter niet bezuinigd op huisdieren. De halsband moet misschien wat langer meegaan maar het voer voor de hond, voor de kat, daarop wordt niet beknibbeld.
Kennelijk is het gezelschap van het trouwe dier de mens meer waard dan de eigen warme maaltijd. Vooral bij ouderen is dit fenomeen een onzichtbaar maar wel een groeiend probleem. Met gemak slaan zij een warme hap over als het diertje maar wel wat te eten heeft. Deze ontwikkeling lijkt op zich onschuldig maar het blijkt wel de kiem te zijn van een groter en daarmee gigantisch probleem. Wellicht moesten we allemaal maar eens een praatje maken met de ouderen die dagelijks de hond uitlaten…
Luc. Ik eet nog net zo lief straatstenen dan dat ik zou bezuinigen op het eten van mijn hond. Ouderen eten (en drinken!) vaak niet goed of te weinig. Maar dat is niet doordat ze niet willen bezuinigen op de hond. Daar ligt het ‘gigantische’ probleem ook niet.
Als ik als bejaarde hierop zou worden aangesproken, dan zei ik: ‘Bemoei jij je even lekker met je eigen zaken!’
Tja dat is het verschil waarschijnlijk tussen de grote stad en het platteland, hier kent iedereen elkaar en wordt een praatje gewaardeerd…Grt.
Luc. Platteland of stad, er is een verschil tussen een gezellig praatje maken en iemand ergens op aanspreken.
Zie mijn reactie op jouw reactie bij het stukje Appie en Wappie.
Ik woon in zo’n ons-kent-onsdorp maar ik ben niet zo sociaal. Je zou voorzichtig kunnen beginnen over het weer. Alleen dat al is voldoende. Dat vind ik zelf ook leuk tijdens het post bezorgen, meer hoeft niet.