‘De huisbaas is verantwoordelijk voor dat energielabel en ik voor mijn eigen energie: sinds ik gepensioneerd ben wandel ik iedere dag – ik houd u toch niet op hè?
Een vrouw vroeg mij laatst waarom ik zo gehaast deed: “U maakt nooit meer een praatje.”
Je doet het ook nooit goed. Ik merkte namelijk dat na het gebruikelijke “hoe is het?”, er altijd wel iets volgt als “ik moet de kinderen uit school halen” of “ik moet de was doen”. En het laatste wat ik wil is dat ze me als oude gepensioneerde gaan ontwijken, omdat ik ze ophoud. Misschien druk ik zelf wel dat stempel op mijn voorhoofd.’
‘Welnee, maar ik moet nu gaan.’
‘Dus toch? Zie je nou wel.’
« Energiezuinige warme voeten
Bigger than us »
« Energiezuinige warme voeten Bigger than us »
Communicatie, Fictie, Maatschappij, Mensen
Labels en stempels
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
9 reacties
Reageren
« Energiezuinige warme voeten Bigger than us »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Een vind-ik-leuk-stempel van mij.
Lousjekoesje. Dank je voor je stempel.
Sinds corona ben ik de praatjes onderweg van mensen die ik niet ken enorm gaan waarderen. Bij het ouder worden, merk ik dat ik steeds minder haast heb.
Levja, ik houd er ook van, maar ik ben wel selectief. Ik vind het triest als mensen denken dat ze te veel zijn; vandaar dit stukje.
Ook ik ben best selectief, Han. Anders krijg je snel een punthoofd.
En ja, dat haalde ik ook uit je stukje. Dat sommige mensen denken dat ze te veel zijn. Daar zou ik ook zo iets over kunnen vertellen, maar ik moet nu gaan. 😉
Levja, zie je wel, ik ben ook te veel…
Nu vraag je naar de bekende weg, Han. Hier in Rotterdam kennen we het gezegde: ‘Zo oud als de weg naar Kralingen’. Eerlijk gezegd weet ik niet eens of Amsterdam ouder is dan Rotterdam. Het maakt mij ook niet uit. Ik hou van beide steden. Volgens mij is Dordrecht nog ouder.
Levja. Je bent zo oud als je je voelt is een cliché, maar wel waar. Ongeacht de stad waarin je woont.
In mijn ogen speelt leeftijd een rol in ieders leven. Ook in landen en in steden.