Ik droog mijn vleugels in de zon
Pas was ik nog een rups
in een cocon, die ik net heb verlaten
Ik heb in de gaten dat
de wereld wijd is
Nu spreid ik mijn vleugels en vouw ze weer dicht
en o, ik fladder naar het felle licht
Ik ontvouw mijn lamellen, de aarde
valt eraf, terug onder de boom
Een geel met purperen hoed vormt zich loom boven
mijn ene been, ik sta, ik sta!
Straks als ik volgroeid ben ga
ik mijn sporen achterlaten
Wij, koning der Nederlanden,
vergeven u al uw zonden
zoals uw voorgangers ons vergeven konden
Gevouwen in de hermelijnen mantel der liefde
Deden wij wat ons bliefde
En vergaten wat onze getrouwen griefde
Leuk om hier weer eens een gedicht te lezen. Ik vind hem prachtig!
Gedichten…ik heb er helaas (te) weinig mee.
@Berdien: wat leuk om deze poëtische kant (weer) van je te zien! Ik houd van gedichten, die me vooral laten voelen wat er mee wordt bedoeld. Dat is je goed gelukt!