Na hun huwelijk kochten mijn ouders ons ouderlijk huis in 1968. Krap bij kas, bestond de eerste inrichting uit jaren ‘50 afdankertjes, bij het verruimen van hun budget in de jaren ‘70 werd deze aangevuld. In maart 1978 kwam de laatste aankoop: een eettafel met bruingroene stoellenset.
Mijn jeugd en pubertijd was ondergedompeld in ouwe meuk.
Toen mijn ouders drie jaar geleden verhuisden, alles gelijkvloers natuurlijk, konden mijn zus en ik eindelijk de IKEA inschakelen.
Wij dachten aan Marktplaats als afvalbak. “Elk kastje, scheelt een ritje naar de vuilstort”, zo was onze redenering.
Wat bleek: “Ouwe meuk” was “Retro” en “Vintage”, geen vuilstort gezien.
Mijn ouders hebben er vier weken Mallorca aan overgehouden.
In retrospectief heb ik hippe design ouders.
Mooi beschreven Menno; dit stukje kun je over vijftig jaar weer (laten) gebruiken 🙂
Bedankt Willem, goede tip.
Het zet mij wel aan het denken…Zou het recyclen van een stukje tekst duurzamer zijn dan een nieuwe schrijven?
En in het verlengde hiervan… zou het schrappen van woorden tot te veel afval leiden?
Geschrapte woorden kunnen ook heel goed gerecycled worden Menno 🙂
@Menno: leuk stukje! Ik denk dat die vreselijke skai-stoelen uit mijn jeugd nu ook weer helemaal hip zijn!
Lisette, bedankt. Als ik soms op TV een woonprogramma zie (of mee moet kijken), komt er veel vreselijks langs dat ik herken uit mijn jeugd