Mijn vader werkte zes dagen per week. Zeggen ze. Ik ben geboren in het jaar nadat de vrije zaterdag ingevoerd werd. Ik herinner me de tijd dat hij tussen de middag thuiskwam en we warm aten, ook toen mijn twee broers op de middelbare school zaten.
Het was de tijd waarin hij één keer per jaar een tantième ontving. Dat bedrag zat in een grote, bruine envelop. Die mochten wij – alle vier de kinderen- aan een puntje vasthouden en aan mijn moeder overhandigen. Het was plechtig ritueel. Mijn moeder verdeelde aan de eetkamertafel het geld over allerlei spaarpotten.
Zijn vakantiegeld ging op aan heerlijke weken aan zee. Ik stel me voor dat hij daar ook met gulden briefgeld heeft betaald.
« Wie nog te vertrouwen?
De grote vakantie »
« Wie nog te vertrouwen? De grote vakantie »
Column, Familie, Maatschappij
Waar voor je geld
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Wie nog te vertrouwen? De grote vakantie »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Lisette, heerlijk stukje nostalgie.
@Willem: dank, ja dat spat er wel van af, hè?
Lisette, de vrije zaterdag zal per cao of per regio hebben verschild. Mijn vader heeft tot 1964 de zaterdagmorgen gewerkt en mijn oudere zusje moest tot dat jaar op zaterdagmorgen naar school.
@Ewald: dat klopt vast. Ik had even snel nagezocht naar de afschaffing van de zaterdag als werkdag, en vond het wel grappig dat het in 1960 werd ingevoerd (vast in fases), net één jaar na mijn geboorte.