Smachtend wacht ze in haar kasteel.
Ze voelt het: vandaag is de dag.
Daar, eindelijk, verschijnt het witte paard!
De ophaalbrug wordt neergelaten, de prachtige prins binnengehaald als een held.
Ze staat naast haar vader, de koning, als hij binnenkomt.
Hij glimlacht breed naar hen. Hier moet hij zijn. Hij heeft zijn geliefde al vaak van op een afstand bewonderd, en nog veel meer in gedachten gekust.
Die ogen! Zo wondermooi blauw. In gedachten puzzelt ze al bijeen hoe hun kinderen er zullen uitzien.
Hij kijkt haar aan, buigt voor de koning, neemt zijn hand en kust zijn ring. Dan… zijn arm? Zijn nek?? Zijn MOND??
Nou… dat is balen.
Geen wonder dat er van een koningin nooit sprake was.
Leuk! Verrassend einde.
LOL Ik vind hem erg leuk!
Ik moest er zowaar even over nadenken. 😉 Als je iemand zo op het verkeerde been weet te zetten is je opzet geslaagd!
Dank jullie wel!