Er was eens een witte, zijden theemuts met geborduurde theerozen die zich te voornaam vond om theepotten warm te houden. Het enige wat ze deed was pronken op de theetafel van de koningin. Zelfs de gouden staatsietheepot weigerde ze. Haar zilveren knip hield ze stijf dicht. Geen lakei die haar open kreeg.
‘Wat heb ik aan een theemuts die zijn plicht verzaakt?’ zuchtte de koningin. Pardoes gooide ze de muts uit het raam.
Op het trottoir voor het paleis vond Frederik de muts. Hij nam haar mee naar zijn kartonnen woning. De koninklijke theemuts gebruikte hij als hoofdkussen. De muts gloeide dan van verontwaardiging en verwarmde zo onbedoeld jarenlang de slapende zwerver. Die sliep als een roos op zijn theerozenslaapmutskussen.

Helemaal leuk.
Ja, leuk.
😀 Mooie punchline!
leuk
Leuk geschreven, origineel, en ik krijg er helemaal eens sprookjesgevoel van 🙂