‘Je bent te vrolijk’, was een verwijt van iemand. Ik ga graag op pad. Ik organiseer dingen. Heb een netwerk van mensen die me graag zien.
Als het minder gaat, neem ik mijn zorgen mee. Ik voel wind op mijn huid. Neem een bad in het groen langs de paden waar ik kom.
Soms sta ik stil. Waarom verlang ik zo naar licht. Ik ken het donker. Mijn donker is niet donkergrijs. Mijn donker is gitzwart. Het geeft me een gevoel dat ik er niet mag zijn. Laat me dingen denken: ‘Het enige verschil met de dood, is dat ik nog adem’.
Dus zal ik wandelen, ontmoeten en schrijven. Tot het licht dat ik buiten zoek weer in me zit.
« Tussendoortje
Anton Iem is happy »
« Tussendoortje Anton Iem is happy »
Communicatie, Liefde, Mensen
Je bent te vrolijk
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Tussendoortje Anton Iem is happy »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooi geschreven, Mariska. Goed weergegeven.
Kleine aandachtspuntjes voor de volgende keer: de komma na ‘vrolijk’ hoort voor het aanhalingsteken sluiten te worden geplaatst en een gedachte wordt nooit tussen aanhalingstekens weergegeven.
Bedankt voor de tip. Ik omarm deze kleine aanwijzingen, als lichtpuntjes van aandacht op deze dag die niet vanzelfssprekend loopt.
‘You made me smile’, dacht ze. En ging haar punten, komma’s en burn out (depressie) even uitlaten aan de IJssel. Op zoek naar koffie! ?
Dat het een lichte dag mag zijn en de koffie goed mag smaken!
@Mariska. Je speelt heel mooi met het licht!
Buiten het weglaten van aanhalingstekens, schrijf je bij een gedachte een kleine letter. De komma achter ‘dood’ hoort daar niet. Dus: het enige verschil met de dood is dat ik nog adem.
Mooi dat die vroege interventies die je beschrijft ook helpen. Dat zou anderen in dezelfde situatie ook kunnen helpen. Duidelijk stukje.
Ik herken de hunkering naar het licht persoonlijk niet; als het zwart is verdien ik dat, kennelijk.
Louisa. Bedankt voor jouw woorden.Bedankt voor jouw eerlijkheid. Het zwart is een duister spook met veel gedaanten en veel gezichten. Maar nooit een uitgenodigde, gewenste of gevraagde gast. Of een die iemand verdient. Niemand.
Iedereen verdient het gezien te worden. Dat kan ik nu zeggen: ik heb jou, jouw woorden zojuist gezien.
En, nu: ga, ik’ een;, heleboel .,;,?!& zetten. Voor de taligen onder ons, die juist daarvoor oog hebben. 😉 die mogen er ook zijn. Want ook die aandacht is een vorm van erkenning: het verhaal wordt gelezen. En de schrijver voelt zich even gezien
Heel erg mooi. Herkenbaar ook.