Een week zoals zovelen, dacht Herman toen hij op maandagochtend naar kantoor ging. Hoe anders zou deze dag verlopen. Het leven zou nooit meer zijn zoals voorheen.
Tegenover hem zit de jonge collega Michal, een jongen waarmee hij prima door een deur kan. Zijn joviale lach, aanstekelijk voor iedereen. Met zijn Slovaakse achtergond heeft hij altijd weer verrassende verhalen te vertellen.
Nu zit hij vleugellam voor zich uit te staren. Doelloos, zijn gedachten zijn ergens waar hij geen vat op kan krijgen. “Hé, politie op kantoor” zei hij nog voordat Michal voor zijn ogen in de boeien geslagen werd. Verdacht van moord en het verbranden van het lichaam. Herman weet zich geen raad meer, Michal? Hier tegenover? Wat, hoe dan?
Helaas, geen fictie. De “Herman” ken ik persoonlijk. 2003.
Wordt ongetwijfeld vervolgd.