Een engeltje voor troost. Het wordt een hele mooie dag vandaag. Ik voel het aan mijn elleboog. Meer specifiek, de linker. Die stuurt linea recta en heel geduldig via onderarm en soepele pols, hand en dikke vingers aan. Faciliteert het hoofd, mijn schrijfmachine, inkt aan woorden te geven. Op wit papier dat onbeschreven voor me ligt.
Ik buig voorover en pleng wat tranen. Zie lijdzaam toe, hoe de impulsief gekozen woorden langzaam vervagen. Ze vloeien uit, verdunnen het verdriet. Tijd vervliegt in seconden, minuten, uren, dagen. Woorden drogen op. Zwarte inkt met witte randjes is wat rest. Zoet water is gestrand in zout verdriet. Ik gooi de gordijnen wijd open. Geef de bovenkamer lucht en licht … voor een mooie dag.
Toch maar digitaal schrijven?
Nee, toch mooi.
Beiden.