Het was eindelijk zo ver, hier had ze erg lang naar uitgekeken.
Voor het eerst in tijden was er weer eens me-time voor haar. Geen man, geen kinderen, zelfs geen vriendinnen.
“Zo veeleisend ben ik toch niet? Een deken, voedsel in blik, warme dranken en tijd om héél veel te lezen.”
Eerst enkele uren stappen in de ongerepte natuur tot een afgelegen chalet, gehuurd voor een week van een verre kennis.
Om het stappen ietwat minder lastig te maken, had ze voldoende boeken die op haar to-read lijstje stonden gedownload in plaats van met kilo’s papier te sleuren. Handig spulletje dacht ze, zo’n e-reader.
Een beslissing waar ze spijt van kreeg zodra ze merkte dat ze de batterijlader vergeten was.


@Herve: leuk stukje, doet me denken aan de door mij zeer geliefde weekjes in Schiermonnikoog. Alleen neem ik vooral pen, papier en boeken mee. Geen internet nodig!