Vertel eens een mooi verhaal! Al enige tijd is dat, bij wijze van een uit nieuwsgierigheid geboren sociaal experiment, letterlijk het verzoek dat ik op onbewaakte momenten doe aan collega’s, vrienden en (on)bekenden.
Het simpele verzoek blijkt veel mensen vreselijk te overvallen en soms zelfs danig uit het lood te slaan. Het is dan ook zelden dat men daadwerkelijk direct met een mooi verhaal komt. Wanneer dit echter toch geval is, betreft het zonder uitzondering écht mooie verhalen. Verhalen die vaak al in de lucht hingen of op het puntje van een tong lagen, waarvan het delen een band schept.
Kortom: vragen staat vrij en wordt beloond! Maar vertel, voordat je zelf nieuwsgierig rond gaat vragen, eens een mooi verhaal!
‘Shit!’, riep ik naar mijn spiegelbeeld. Leuk cadeau hoor, zo’n epileer-apparaat. Helaas zat er geen gebruiksaanwijzing bij.
Mijn ex kon ook out of the blue vragen om eens een verhaal te vertellen, maar dat het ook mooi moest zijn heeft hij er nooit bij besteld … En ondanks een hoofd vol verhalen stond ik toch meestal met mijn mond vol tanden.
“Vertel eens een mop?” Die hoor ik nog wel eens van iemand die niet goed tegen stiltes kan. Maar dan weet ik er ook nooit 1 uit mijn mouw te schudden.