De tijd tikt traag in de nacht
als zware dromen mij belagen
doen huiveren. Tegen hun kracht
ben ik weerloos, moet versagen
ontwakend in het vale ochtendlicht
klam en koud en stijf van lijf
vangt de gebarsten spiegel mijn gezicht
ik herken het oude wijf
huid gerimpeld, borsten hangen
wellicht van heimwee naar toen
nooit meer vochtig verlangen
tedere hartstocht in een zoen
getekend door getelde jaren
van minnepijn en smart
van orgasme en leven baren
het lichaam oud.
Water troostend
door haar warmte en olie strelend
als handen die liefkozend
tasten maken mij langzaam helend
rustig tikt mijn hart
en kleed ik mij, laag na laag
verhul zo het verval
en al doende herrijs ik gestaag
spiegels zwijgen, overal.
« Makeover-mama
Tranen »
« Makeover-mama Tranen »
Liefde, Poëzie
wijf
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Makeover-mama Tranen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
prachtig Marjoke, ontroerend en prachtig!
Mooi gedicht over de tekens van de tijd.
Gelukkig heb ik oude spiegels, dus ik blijf jong! Weer een mooi gedicht.
Het is een groot goed dat een schrijver kan laten zien dat enkel onze huid ouder tekent, maar onze ziel slechts ouder verwoordt.
Een hart onder de riem voor alle vrouwen die hun rimpels (soms noodgedwongen) willen verwelkomen.