Schrijf mee!
« »

Liefde, Poëzie

wijf

10 april 2012 | 120w | marjoke linckens | 4 |

De tijd tikt traag in de nacht
als zware dromen mij belagen
doen huiveren. Tegen hun kracht
ben ik weerloos, moet versagen
ontwakend in het vale ochtendlicht
klam en koud en stijf van lijf
vangt de gebarsten spiegel mijn gezicht
ik herken het oude wijf
huid gerimpeld, borsten hangen
wellicht van heimwee naar toen
nooit meer vochtig verlangen
tedere hartstocht in een zoen
getekend door getelde jaren
van minnepijn en smart
van orgasme en leven baren
het lichaam oud.
Water troostend
door haar warmte en olie strelend
als handen die liefkozend
tasten maken mij langzaam helend
rustig tikt mijn hart
en kleed ik mij, laag na laag
verhul zo het verval
en al doende herrijs ik gestaag
spiegels zwijgen, overal.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van marjoke linckens of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

4 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »