“Wat zoekt u, meneer?” vroeg de jonge vakkenvuller.
“Papier. Om te schrijven. Doen mensen dat nog?”
“Volgens mij niet meer, dat is veranderd. Iedereen gebruikt tegenwoordig de computer.” was haar antwoord. Ik was het met haar eens, maar vond het jammer. Ik zou het anders doen, net zoals vroeger. Ik zag mezelf al zitten achter zo’n klassiek Engels mahoniehouten bureau met een bankierslamp naast me, samen met een collectie pennen mooi gepositioneerd op zo’n bronzen houder. En veel verfrommelde schrijfsels in de prullenbak.
“Jammer is dat toch hé.”
Ze vroeg me waarom.
“Op papier schrijven is romantischer.”
“Ja” zei ze, enkel omdat ik klant was.
Eenmaal thuis begon ik aan het verhaal, de eerste pagina was binnen een uur getypt.
Leuk stukje.
Kunnen we het nog wel, schrijven met de hand? Weten we nog hoe ons eigen handschrift eruitziet? En belangrijker nog, kunnen we het zelf nog lezen? Hoeveel letters per minuut? Hoe rook ook alweer de typ-ex, zeg maar de backspace van vroeger? Weet je nog, die handgeschreven liefdesbrief, hartjes eromheen en de lippenstiftafdruk van haar…
p.s. “gaf ze antwoord” = was haar antwoord?
Alsnog aangepast 😉