De Eiffeltoren verhief zich driehonderd echte meters boven me. Eindelijk kon ik de droom om hem te beklimmen uitvoeren.
Ineens een alles verwoestende ontploffing. Mijn oren begaven het. Van alles waaide langs mijn lichaam, dat als een lappenpop een paar meter verder werd geblazen. De onderkant van mijn lijf was zwaar gehavend. Om mij heen lagen tientallen mensen. Schreeuwend, akelig stil, of kronkelend van de pijn. Tranen liepen langs mijn bebloede gezicht.
Langzaam leek ik weg te zakken in een donkere vergetelheid. Het leek alsof er zo een eeuwigheid verstreek.
Ik opende mijn ogen weer en keek recht in het vriendelijke gezicht van een ambulancebroeder. In het Engels sprak hij me bemoedigend toe en zei dat alles goed zou komen.
Wat een actueel, akelig maar ook boeiend verhaal in zo weinig woorden. En toch nog een goed einde! Knap.