Schrijf mee!
« »

Fictie

Bedorven

27 mei 2011 | 120w | Jolka | 0 |

Ze had hem niet gehoord, hij had het goed gedaan. Pas op het allerlaatste moment had ze zich ietwat verschrikt omgedraaid. Haar schreeuw had hij weten te smoren en het stompe voorwerp op haar hoofd had haar voor eeuwig het zwijgen opgelegd. Ze viel languit in de dikke laag sneeuw.
Jammer, vond hij. Hij zag het leven graag uit hun ogen glijden wanneer zijn handen om hun hals vouwden en zijn vingers als bankschroeven langzaam in het vlees klemden.
De trofee nam hij vol trots mee naar huis, waar het een plekje kreeg in de vrieskist. Liefdevol streelde hij daarna even ieder, in een plastic boterhamzakje verpakt, lichaamsdeel.
Achter de vrieskist vraten ratten verwoed aan het snoer. Het ging dooien.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Jolka of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

1 reactie

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »