Ik dacht dat ik immuun was. Ik was de enige van de groep studenten die na drie weken verblijf in Noord- Afrika niet ziek was. Stuk voor stuk waren ze geveld door darminfecties. ‘Mij overkomt niks’, begon ik al op te krassen.
Tot ik op het vliegveld stond. Mijn hoofd tolde. Boven de Alpen leek het vliegtuig naar beneden te storten. Een lid van de groep had de voorspellende droom gehad dat dit zou gaan gebeuren. Toch kwamen we aan in Amsterdam.
De volgende dag zei de oude huisarts van mijn ouders, ‘je hebt amoebedysenterie. Ter geruststelling voegde hij er aan toe ‘je moeder heeft kanker.’
Zij had geen kanker en leefde nog vijfendertig jaar, de huisarts nog enkele maanden.
Wat een vreemde reactie van die arts!
Wat een ‘optimist’ die dokter… Wel leuk geschreven!
Een huisarts mag toch niets zeggen over andere patiënten, ook al is het de moeder?!
Huisartsen die uit de biecht spreken worden nu ook al genadeloos gestraft. Is er hierboven dan toch Iemand?
@Jose: opmerkelijk. De slotzin wordt sterker als je nog dog slechts vervangt.