Het leukste aan de etentjes bij opa en oma, was het natafelen. Als oma in de keuken stond voor het toetje en de tafel was afgeruimd, op de onderzetters na. Dan was het mijn zus en ik, tegen mijn opa. Als een frisbee gooiden we ze van onze kant van de tafel naar hem.
‘Hé, dat gaat zomaar niet hoor!’ Een vlugge blik op de keuken en dan kwamen ze twee keer zo hard terug. De keuken werd scherp in de gaten gehouden en als oma ons betrapte, kregen wij de schuld. Opa was de onschuld zelve met zijn grote ogen, maar zodra oma zich omdraaide, grijnsde hij en hadden we de grootste lol.
De etentjes zijn nooit meer hetzelfde.


Vertederend.
Leuk, juist omdat het zo herkenbaar is ;)en een mooie slotzin.
Ja erg leuk Daf……..opa wordt zeker gemist en zijn ondeugd 😉
Daphne,heel ontroerend verhaal. In de Nieuwe Wereld gaan jullie weer lekkere toetjes eten met oma en opa en de onderzetters vliegen dan door de lucht! Mag ik ook meedoen?
Wat een guitige opa,zeg!
Bedankt voor de complimenten! Ben blij dat jullie het mooi/leuk/herkenbaar vinden! 🙂
@Perdita: Je ziet het weer voor je hè? ^-^
@Johanna: Ja hoor, Johanna, je mag meedoen 😉
Haha ja ik kreeg heel dat beeld weer terug hoe opa daar op de kop van de tafel ziten die onderzetters naar ons gooide, en nog hard ook vaak haha, en daarna de onschuld uithangen hihi
Mooi beeld Daphne!
Dankjewel Inge! Ja, de herinneringen komen levend terug ^-^
Hihi, dat hadden mijn overleden opa en oma ook kunnen zijn. Daar heb ik ook fijne herinneringen aan.
@lousjekoesje: leuk dat het zo herkenbaar is! 🙂