Wie schrijft met potlood weet in één oogopslag waar hij aan toe is. De lengte van het potlood is rechtstreeks evenredig met de hoeveelheid resterende woorden. Dan de punt: scherp is schrijven, stomp is slijpen.
Fouten verdwijnen, alsof ze nooit gemaakt zijn, met luttele vegen van een gum. Het hanteren van het potlood is overzichtelijk, getuigend van weinig lef.
Dan de pen, daarmee is het, voordat men daadwerkelijk begint te schrijven, zelden duidelijk hoeveel inkt er nog rest, moet men denken voor men schrijft: fouten zijn definitief. Tenzij de schrijver het aandurft grondig te krassen (en er zo een nog grotere rommel van te maken).
Kortom, mensen die écht leven, schrijven met pen. Of beter nog, met dikke watervaste stift.
Dag Frank,
Ik vind het een mooie conclusie. Doe mij maar een Edding 3000.
Groet,
Annemieke
@Frank, een goed geschreven stuk en het themawoord heb je prima verwerkt. Heel goede titel ook.
Eén minpuntje: je verhaal mist een komma.
Dank u! Ik heb ergens (nog) een komma tussen gefrommeld.
@Frank, helemaal perfect, zo.