Alle mooi gesproken woorden gaan langs mij heen. Langs ons heen. Zittend op de harde houten bank voel ik me één met hem. Ik neem hem overal mee naartoe. Niet dat ik ergens ben geweest de afgelopen dagen. Ik haat hem intens. Ik koester hem liefdevol. Hij was zijn doodvonnis. Hij is het laatste tastbare wat hij heeft aangeraakt. Hij is groen met een levendige rode gloed. In het midden ontbreekt één hap. De randen gemarkeerd door de herkenbare hoekige gebitslijn, een oneven inham voor ieder beugelplaatje. Het vruchtvlees vergaat langzaam van fluweel zachtgeel naar gerafeld donkerbruin. De rand verschrompelt gestaag. Beschaamd besef ik me dat ik niet eens weet of de brok appel nog steeds in zijn keel steekt.
« Paradijs
Een klacht met accent »
« Paradijs Een klacht met accent »
Communicatie, Liefde
Haat liefde
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Paradijs Een klacht met accent »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
zoete wraak in detail <3
Bijzonder stukje.
Klein detail: “Alle mooi gesproken woorden gaan langs mij heen”. Mij lijkt dat als ze langs je heen gaan, je niet kunt beoordelen of ze mooi gesproken zijn.
Mooi neergezet. <3
'Besef ik me' hoort wel 'besef' te zijn (óf 'realiseer ik me').
Gatverdamme. Goed stukkie
de appel als doodvonnis