“Het is de hoogste tijd dat je naar een tehuis gaat, papa!”
“Nee.”
“Kijk nou eens om je heen! De keuken is een bende, de planten verdorren … Je verzorgt jezelf ook slecht. Als ik de was niet deed, zou het hier nog erger stinken.”
“Altijd hetzelfde gemauw. Ik ga niet, Inge! Nooit! Ik ben geen kamerplant, verdikkeme.”
“Ik kan echt niet meer doen dan ik al doe.”
“Hou toch op, jammertante. Uiteindelijk krijg je mijn geld toch wel.”
“Het gaat mij helemaal niet om je geld en dat weet je!”
“Je hoeft niet te janken.”
“Je maakt me kwaad, potjandorie!”
“Ik heb wel gezien hoe je vorige week geld uit mijn portemonnee jatte!”
“O, papa … dat was voor je boodschappen.”

Knap geschreven, enkel van u had ik nu niets anders verwacht hoor!. 🙂
Dank je, Jamie. Jij hebt voorkennis. “U” zeggen we hier niet tegen elkaar, hoor. Stel je voor! Nederlanders voelen zich dan oud of belangrijk.
Dat is dus zo raar, ik vergeet het steeds weer, dat jullie, Nederlanders, dat niet doen.
Tja, je kunt ook niet alle gewoontes van mij afschaffen hoor. 🙂
Een mens is een gewoontedier. 🙂
Niets mis met vousvoyeren, ook in Nederland niet.
Mooi, helemaal in dialoogvorm geschreven.
@Jaimie en Frank: ik bedoelde hier, op het forum 🙂
@Nel – :). Met lichaamstaal en sfeerbeschrijvingen is het gemakkelijker en treffender te maken.
Sterke dialoog Leonardo! Zet de personage meteen duidelijk neer.
Van mij hoeft er geen komma in:
“Ik heb wel gezien, hoe je vorige …”
Mee eens, Inge. Gecorrigeerd.
Raak!
@Inge, @Conny – bedankt voor jullie fb.
sterke en geloofwaardige dialoog!
Net een echt gesprek!
Dank je, @José
@Levja – was een probeersel om het concept van de mosterdwedstrijd te testen … 😉
@Leonardo, een goed geschreven dialoog!
Dank je, Ineke! Altijd wat lastig als iedereen dat van je verwacht …