mijn schrijven werd niet puntig gevonden
dus viel ik weer terug op mijn jeugdzonden
ik kerfde mijn leed bloederig in mijn armen
‘k werd subiet naar een psychiater gezonden
deze luisterde mij nietszeggend aan
alsof hij niet met mij was begaan
in gedachten sneed ik in zijn kop
‘k voelde mij creatief in deze waan
op zijn sofa zag ik dus het licht
dacht, voordat ik voortaan dicht
slijp ik mijn potlood geheel anders
ontwerp ik een sculptuur wellicht
Dit schreef ik tien jaar geleden. Toen ontdekte ik potloodkunst. Eerst met grijstinten. Mijn etui heb ik bewaard als aandenken. Daarna ben ik overgegaan op kleur. Het leken wel olieverfschilderijen. Uiteindelijk potloodpuntsnijkunst. Zo heb ik van de nood een deugd gemaakt.
Take On me … Een bekende song van a-ha met prachtige potloodanimatie (potlood art)
https://www.youtube.com/watch?v=djV11Xbc914&list=RDdjV11Xbc914&start_radio=1
Even ter verduidelijking en misschien ter geruststelling. Ik kreeg een bericht van iemand die dacht dat ik dit over mezelf schreef. Het is niet persoonlijk. Ik heb mezelf nooit gesneden. Het gedicht heb ik inderdaad 10 jaar geleden geschreven, naar aanleiding van een documentaire. En ja, potloodsnijkunst boeit mij. Zoals pentekeningen me altijd fascineren. Vandaar dat ik dit in het 120 woorden verhaaltje hebt verwerkt, omdat het weekwoord ‘potlood’ is.
De toevoeging is terecht. Dacht ook dat er sprake was van automutilatie, zoals ik dat vaker heb gezien bij de slachtoffers van loverboys in de jeugdgevangenis. Uiting van onmacht, pijn, etc.
Er bestaan ook apps waarmee je vrijwel elke foto in een pentekening veranderen kunt.
Het is natuurlijk wel een kunstvorm als je goed kunt tekenen.
Daar ging die documentaire toen ook over. Het komt veel meer voor dan we wellicht denken.
Ik houd het bij het bij echt, Luc. Tegenwoordig kunnen we alles met een apps of met AI. Ik houd graag mijn hersens scherp. Vandaar dat ik schrijf. En ik heb er bewust geen fictie bij gezet.Mijn zus is zeer bedreven in pentekeningen. Overigens ook in aquarellen.
Schrijven en met name rekenen is gymnastiek voor je hersenen.
Zo is dat, Luc.
Ik zie ook gelijk mijn foutjes. Het is een app of apps.
En in de zin ‘Ik houd het bij het bij echt, Luc’staat een bij teveel.